تولید نانوحسگرهای زیستی نوری

برای تهیهء این فیبر به عنوان نوک حسگر، می توانیم از دستگاه های مورد بهره گیری برای کشش فیبرهای نوری بهره گیری نماییم.

در این دستگاه از لیزر دی اکسید کربن برای گرم کردن فیبر و از وسیله ای برای کشش فیبر در جهت محور اصلی آن بهره گیری می گردد. محققان موفق شده اند با تغییر دما و اندازه نیروی کششیِ اعمال شده به فیبر، نوک هایی برای حسگرهای زیستی بسازند که قطرشان بین 20 تا 500 نانومتر می باشد. این تکنیک سرعت بالا (حدود 3 ثانیه) و طریقه تولید نسبتاً ساده ای دارد.

حسگرهای زیستی انواع مختلفی دارند اما مستقل از نوعشان همگی دارای سازو کاری مشترک اند. هر حسگر زیستی شامل دو بخش اصلی می باشد: ۱/ عنصر تشخیص دهنده (recognition element) که برقراری پیوند شیمیایی با هدف را توسط ligand میسر می‌سازد، ۲/ انتقال دهنده (transducer) که وظیفه تبدیل سیگنال‌ها را بر عهده دارد.

حسگرهای زیستی به دو دسته مستقیم و غیر مستقیم تقسیم می شوند. در حسگرهای زیستی مستقیم هدف بدون هیچ واسطه‌ای با لیگاند پیوند مستقر کرده و شناسایی می گردد. اما در حسگر غیرمستقیم این کار توسط یک عنصر واسطه انجام می‌گیرد.

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

در انتخاب حسگر مناسب بایستی دقت داشت که سرعت و سادگی حسگرهای مستقیم نسبت به غیرمستقیم بیشتر بوده و هم چنین قابلیت بهره گیری در حالت غیر مستقیم را نیز دارد و می توان برای اندازه گیری تغییرات فیزیکی (خواص اپتیکی، الکتریکی و شیمیایی) از آن بهره گیری نمود.

 متن فوق بخش هایی از این پایان نامه بود

می توانید به لینک پایین صفحه مراجعه نمایید: