1-1-1-          نسل سوم سلول های خورشیدی

امروزه بازده نسل اوّل سلول­های خورشیدی تقریبا به بیشترین حدّ امکان پذیرخود، یعنی حد شاکلی- کوئیزر، رسیده می باشد و به هیچ وجه انتظاری برای افزایش چشم­گیر بازده این سلول­ها نمی­رود. تنها کاری که بر روی این سلول­ها انجام می­گردد کار بر روی فرآیندهای ساخت و برای کاهش هزینه­هاست. در نسل دوم سلول­های خورشیدی از موادّی بهره گیری می­گردد که فرآوری و رشد آن­ها بسیار ارزان قیمت می باشد امّا بازده­های به دست آمده مقادیر کمی دارند و کوشش در این حوزه در جهت افزایش بازده انجام می­گیرد.

امّا برای این که برق خورشیدی از نظر هزینه­ی تولید به برق ناشی از سوخت­های فسیلی نزدیک شده و حتّی قابل صرفه­تر باشد به سلول­هایی نیاز داریم که با همان مواد و فرآیندهای نسل دوم ساخته شوند امّا با بازده­هایی در حدود نسل اوّل و حتّی بالاتر از آن. برای گذشتن از بازده نسل اوّل بایستی از حدّ شاکلی- کوئیزر گذشت. این امر مستلزم آن می باشد که ما بدانیم شاکلی و کوئیزر چه فرض­هایی را به عنوان شرایط قطعی پذیرفته و محاسبات خود را بر پایه­ی آن­ها انجام دادند. با اطّلاع از این فرض­ها می­توان شرایطی را به وجود آورد که هر یک از این فرض­ها نقض شوند، آن­گاه از نقض هر فرض طبیعتا می­توان به یک ایده برای نسل سوم سلول­های خورشیدی دست پیدا نمود. این فرض­ها عبارتند از:

  • سلول دارای یک پیوند نیمه­هادی می باشد.
  • طیف ورودی سلول، طیف خورشید می باشد.
  • هر یک فوتون جذب شده حداکثر می­تواند یک زوج الکترون- حفره تولید کند و برای تولید هر زوج الکترون- حفره به یک فوتون نیاز داریم.

 متن فوق بخش هایی از این پایان نامه بود

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

می توانید به لینک پایین صفحه مراجعه نمایید: