1-1-1-          پایه­های نمایش[1] در روش NEGF (فضای واقعی[2] و فضای مود[3])

مطالبی که تا به حال در مورد NEGF اظهار گردید، همگی برای نمایش در فضای حقیقی صادق بود. برای تشکیل همیلتونین در این شیوه­ی نمایش، همه­ی گره­ها[4] را در نظر گرفته و هیچ تقریبی برای کاهش حجم محاسبات به کار نبرده­ایم. و اگر فرض کنیم Np گره در کانال داشته باشیم، آن­گاه به ازای هر انرژی، ماتریس­های H، ?in، ?out، ?R و … همگی Np×Np خواهند بود.

پیداست که در این روش، حجم محاسبات برای قطعات بزرگ بسیار بالا خواهد بود، به ویژه هنگامی که درهمکنش­های بس-ذره­ای هم در نظر گرفته شده باشند. به همین مقصود، معمولا در قطعاتی که در یک جهت محدودیت کوانتومی[5]  داشته و زیر-نوارها[6] در آن به اندازه­ی کافی از یکدیگر دور شده باشند، می­توان پایه­های نمایش را از حالت فضای واقعی تغییر داده و به پایه­های این زیرنوار(مود)ها تبدیل نمود. در نتیجه­ی این کار می­توان همیلتونین مربوط به هر یک از زیر-نوارها را به صورت زیر-ماتریس[7]­هایی مشخص در نظر گرفته و تحت شرایطی حتی از اثرات درهمکنش­های بین زیر-نوارها[8] صرف نظر نموده و آن­گاه برای هر زیر-نوار یک همیلتونی کوچکتر تشکیل داده و همه­ی محاسبات را بر روی آن انجام داد. به این شیوه­، نمایش در فضای زیر-نوار یا مود گفته می­گردد.

تا بدین جا به غیر صرف نظر از پراکندگی بین زیر-نوارها، تقریبی جهت کاهش محاسبات انجام نداده­ایم و تقریب اصلی هنگامی به کار می­رود که از شرایط مسئله بتوان تشخیص داد که همه­ی زیر-نوارها  لزوما در ترابرد سهیم نبوده و می­توان به گونه مثال با در نظر گرفتن یک یا دو زیر-نوار به تقریب قابل قبولی از پاسخ­های مسئله دست پیدا نمود. با این کار حجم محاسبات به شدت کاهش می­یابد.

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

 

 متن فوق بخش هایی از این پایان نامه بود

می توانید به لینک پایین صفحه مراجعه نمایید: